دوره 14، شماره 3 - ( پژوهش های سیاسی جهان اسلام شماره پاییز 1403 )
جلد 14 شماره 3 صفحات 129-109 |
برگشت به فهرست نسخه ها
استادیار، گروه علوم سیاسی دانشگاه پیام نور، تهران، ایران ، Amirifard.Parisa@pnu.ac.ir
چکیده: (1608 مشاهده)
غیبت امام دوازدهم تا زمان وعده داده شده پیامدهای مهمی برای جهان تشیع بهدنبال داشت. در واقع، این مسئله بهمعنای آغاز حیات سیاسی- اجتماعی بدون حضور فیزیکی امام بود. آغاز زندگی بدون حضور فیزیکی امام در میان شیعیان بهمعنای یک آغاز نیز بود؛ آغاز پرسشها و دغدغههایی از ایندست که در غیاب امام جامعه شیعیان چگونه بر مدار ایشان اداره شود و شیعیان در دوره غیبت چه وظایفی برعهده دارند؟ با توجه به اهمیت این موضوع و تأثیر آن را برحیات سیاسی – اجتماعی شیعیان در واپسین روزهای غیبت صغری و انکار رویت از سوی نایب خاصه حضرت مهدی(عج) ، چه تمهیدی برای این آغاز اندیشیده شد؟ یکی از ویژگی های اندیشه غیبت ، تشکیل حکومت های شیعی است. چگونه حکومت در غیاب امام غایب از اندیشه غیبت استفاده می کند؟ در سده جدید در قرن 15 این اندیشه چگونه می تواند آغازی برای تجلی در حیات شیعیان با بازاندیشی همراه باشد؟ این تحقیق بر "آغاز" حیات شیعه بدون حضور امام در حکومت به عنوان تحلیل خود اصطلاح "آغاز" تاکید دارد ، متغیر مستقل را اندیشه غیبت و متغیر تابع را شکل گیری حکومت در نظر می گیرد و با روش توصیفی- تحلیلی و گردآوری منابع کتابخانه ای در صدد پاسخ به این سوال است که تاریخ غیبت حضرت مهدی"عج" بر پایه استمرار حیات ایشان در دوران غیبت ، معتقدان به اندیشه غیبت را در چه سنت اجتماعی- سیاسی قرار داده است؟
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |