دوره 4، شماره 4 - ( پژوهشهاي سياسي جهان اسلام 1393 )                   جلد 4 شماره 4 صفحات 106-83 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


1- دانشگاه علامه طباطبایی
2-
چکیده:   (6078 مشاهده)

بررسی و تدقیق در روابط دوجانبه ایران و عراق طی نیم قرن گذشته، نمای کلی مقاله پیش‌رو را تشکیل می‏دهد. به‌این منظور، پژوهش حاضر در چارچوب «نظریه گفتمان لاکلا و موفه» به بررسی و تجزیه‏ وتحلیل گفتمان‏های حاکم بر مناسبات دو کشور ایران و عراق از آغاز ریاست‏جمهوری صدام حسین تاکنون پرداخته و چگونگی و چرایی هژمونیک شدن گفتمان ایران‏هراسی بر روابط این دو کشور را مورد تبیین قرار داده است. نوع و روش این پژوهش، توصیفی-تحلیلی بوده و از روش‏شناسی استنباطی برای یافتن پاسخ‏ها استفاده شده و گردآوری اطلاعات عمدتاً بر مبنای روش کتابخانهای و اینترنتی صورت پذیرفته است. در پاسخ به چگونگی هژمونی گفتمان ایران‏هراسی، یافته‏های پژوهش نشان می‏دهد که عراق طی نیم قرن گذشته هموراه محور مباحث مربوط به ایران‏هراسی در منطقه بوده است: در دهه اول از عمر جمهوری اسلامی ایران، صدام پرچمدار گفتمان ایران‏هراسی در خاورمیانه بود و با سقوط وی، رهبران تندوری عرب منطقه، مناسبات بدیهی و طبیعی شهروندان و مسؤلین ایرانی و عراقی را روابط مبتنی بر سلطه تعبیر کرده که منجر به ظهور مجدد گفتمان ایران‏هراسی شده است. چرایی هژمون شدن گفتمان ایران‏هراسی در روابط ایران-عراق نیز به تأثیرگذاری شگرف انقلاب اسلامی بر ملت‏های منطقه و ماهیت تجدیدنظرطلبی انقلابی ایران طی دهه‏های اول و سوم باز می‏‌گردد.

متن کامل [PDF 1034 kb]   (1476 دریافت)    
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: تخصصي
دریافت: 1392/10/14 | پذیرش: 1393/4/20 | انتشار: 1393/11/28

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.