Political Research In Islamic World

fa ایران و اخوان‌المسلمین (تأثیر بحران 2017 میلادی قطر) Iran and the Muslim Brotherhood (Impact of the 2017 Qatar Crisis) تخصصي Special پژوهشي Research بحران ناشی از محاصرۀ قطر در سال 2017 میلادی، تغییراتی در الگوی تعامل قطر با کشورهای مخالف محاصره، از جمله ایران، به بار آورد. دو دلیل عمده محاصره قطر، استمرار رابطۀ عادی آن با ایران از یک سو و پشتیبانیِ دوحه از جریان منطقهای اخوانالمسلمین از سوی دیگر بود. هدف از این مقاله تبیین تأثیر متغیر بحران قطر بر روابط اخوانالمسلمین و ایران است. چهار کشور تحریمکنندۀ قطر در ضمن شرطهای 13گانۀ خود برای عادیسازیِ رابطه با دوحه، توقف پشتیبانیِ قطر از اخوان و اخراج رهبرانِ آن از دوحه را خواستار شدند. در برابر، قطر نه تنها پشتیبانی از اخوان را متوقف نکرد، بلکه با تحکیم روابط خود با ترکیه و گسترش فعالیتِ تبلیغاتیِ اخوانگرایِ خود، مقاومت در برابر فشارهای ائتلافِ محاصرهکننده را گسترش داد. پرسش دو وجهیِ مقاله آن است که بحران قطر چه تأثیری بر جایگاه منطقهایِ جریان اخوانالمسلمین در موازنۀ قوای منطقه و نیز در رابطۀ آن با ایران دارد. پاسخ فرضی مقاله که نوآوریِ آن به شمار میآید آن است که بازبینیِ استقلالجویانه و گذار از همراهی با سیاست منطقهایِ محور موسوم به اعتدال عربی، باعث بروز مجدد پتانسیل منطقهای اخوان شده است؛ امری که بار دیگر امکان بروز محور سوم منطقه (محور اخوانی) را در کنار دو محور پیشین (مقاومت و ضدمقاومت) نمایان کرده و ضمن متوازنتر کردنِ صفبندیهای منطقهای، پتانسیلِ همکاریِ جریان اخوانی با ایران را آزاد میکند. محدودۀ زمانی مقاله، دورۀ پس از بحران قطر با اشاراتی به تحولات پس از 2011م. را شامل میشود.   The crisis caused by the siege of Qatar in 2017 brought about changes in the pattern of Qatar's interaction with countries besieging the siege, including Iran. The two main reasons for the siege of Qatar were the continuation of its normal relations with Iran on the one hand and Doha's support for the Muslim Brotherhood regional movement on the other. The purpose of this article is to explain the impact of the Qatar crisis on the relations between the Muslim Brotherhood and Iran. The four Qatar-sanctioning countries, in addition to their 13 conditions for normalizing relations with Doha, called for an end to Qatar's support for the Brotherhood and the expulsion of its leaders from Doha. In return, Qatar not only did not stop supporting the Brotherhood, but also expanded its resistance to the pressures of the besieging coalition by strengthening its ties with Turkey and expanding its Brotherhood propaganda activities. The ambiguous question of the article is what effect the Qatar crisis has on the regional position of the Muslim Brotherhood in the balance of power in the region, as well as in its relationship with Iran. The hypothetical answer of the article, which is considered to be an innovation, is that the independence-seeking review and the transition from accompanying the regional policy of the so-called Arab moderation, has re-emerged the Brotherhood's regional potential; This once again shows the possibility of the emergence of the third axis of the region (Brotherhood axis) along with the previous two axes (resistance and anti-resistance) and while balancing the regional alignments, frees the potential for cooperation of the Brotherhood with Iran. The period of the article is the period after the Qatar crisis with references to the developments after 2011. Is included. بحران قطر, محاصرۀ قطر, سیاست خارجی عربستان, اخوان‌المسلمین, جریان منطقه‌ای اخوان, ائتلاف‌سازی. The Qatar crisis, the siege of Qatar, Saudi foreign policy, the Muslim Brotherhood, the regional movement of the Brotherhood, coalition building. 191 217 http://priw.ir/browse.php?a_code=A-10-633-1&slc_lang=fa&sid=1 hasan ahmadian حسن احمدیان 10031947532846005517 10031947532846005517 Yes Assistant Professor, Department of West Asia and North Africa Studies, University of Tehran استادیار گروه مطالعات غرب آسیا و شمال آفریقا دانشگاه تهران