دوره 12، شماره 1 - ( پژوهش های سیاسی جهان اسلام شماره بهار 1401 )                   جلد 12 شماره 1 صفحات 0-0 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


1- دانشجوی دکتری روابط بین الملل، گروه روابط بین الملل ،دانشگاه آزاد اسلامی، ، واحد تهران شمال، تهران، ایران
2- استادیار مدعو گروه روابط بین الملل ، واحد تهران شمال ،دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران(نویسنده مسئول) ، hassanshafiee362@gmail.com
3- استادیار روابط بین الملل، گروه ارتباطات وعلوم اجتماعی، واحدتهران شرق، دانشگاه آزاداسلامی، تهران، ایران
چکیده:   (235 مشاهده)
در جنگ"چالدران" (1514 م)، قسمت بزرگی از کردستان ایران جدا و به دولت عثمانی اضافه شد. سقوط و تجزیه امپراطوری عثمانی در جنگ جهانی اول، موجب تقسیم سرزمین‌های عثمانی از جمله مناطق کردنشین شد. پس از آن انگیزه‌های آزادی خواهانه و ناسیونالیستی به تقلید از اروپائیان و دخالت قدرت‌های بزرگ از جمله انگلیس، کردها را بر آن داشت تا برای متمایز ساختن خود از دیگران تشکیل یک دولت مستقل کردی را مطرح نمایند. کردها بزرگ‌ترین گروه، بدون کشوری مستقل می‌باشند که ادعا می‌نمایند، جمعیتی معادل 50 میلیون نفر را شامل می‌شوند. اکثریت این جمعیت در چهار کشور ایران، ترکیه، سوریه و عراق ساکن هستند که استقلال و تجزیه در یک پارچه، می‌تواند کردهای سایر کشورها را به پیروی از آن تشویق نماید.
 سوالی که با آن مواجه می‌باشیم این است که چرا کردهای عراق، علی رغم فراهم بودن شرایط استقلال و تلاش آن‌ها تاکنون موفق به کسب استقلال نشده‌اند؟ و چرا در همه پرسی سال 1396 که بیشترینشانس را برای استقلال داشتند ناکام ماندند؟ روش تحقیق توصیفی-تحلیلی و استفاده از ابزار کتابختنه ای و اسناد اینترنتی می‌باشد.
 
     
نوع مطالعه: پژوهشي | موضوع مقاله: تخصصي
دریافت: 1400/7/28 | پذیرش: 1400/12/7 | انتشار: 1401/7/23

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.