fa تأثیر موافقت‌نامه صلح غزه بر سیاست‌های منطقه‌ای جمهوری اسلامی ایران تحلیلی بر اساس چارچوب نظری واقع‌گرایی تهاجمی چکیده تخصصي Special پژوهشي Research <br> <span style="font-size:11pt"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span style="line-height:107%"><span style="font-family:Calibri,sans-serif"><span lang="AR-SA" style="font-size:14.0pt"><span style="line-height:107%"><span b="" style="font-family:" zar=""><span style="color:black">تحولات غزه همواره از متغیرهای کلیدی در معادلات امنیتی، هویتی و ژئوپلیتیک خاورمیانه و از محرک‌های اصلی شکل‌گیری ائتلاف‌ها و برداشت‌های امنیتی این منطقه بوده است. ازاین‌رو، استمرار یا توقف منازعه در غزه نه‌تنها بر وضعیت فلسطین، بلکه بر الگوهای کنش بازیگران منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای اثر می‌گذارد. جمهوری اسلامی ایران به‌عنوان یکی از بازیگران مؤثر در معادله فلسطین، سیاست خارجی خود را در پیوند با این مسئله و در چارچوب راهبرد کلانش برای مقابله با اسرائیل، غرب و تقویت جایگاه خود در جهان اسلام تعریف کرده است. از این رو، تحقق &laquo;صلح پایدار&raquo; در غزه می‌تواند پیامدهای راهبردی بلندمدتی برای آینده سیاست خارجی ایران داشته باشد. این پژوهش با بهره‌گیری از چارچوب نظری واقع‌گرایی تهاجمی جان مرشایمر و روش تحلیل مضمون، به دنبال پاسخ به این پرسش است که توافق صلح غزه ۲۰۲۵ چه تأثیری بر محاسبات قدرت، موازنه تهدید و رفتار منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای ایران گذارده است؟ یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد صلح غزه &nbsp;نه به تغییر راهبردی، بلکه به &laquo;تغییر تاکتیکی&raquo; در سیاست خارجی ایران انجامیده و رفتار ایران همچنان با منطق رقابت قدرت‌محور واقع‌گرایی تهاجمی قابل تبیین است. محور مقاومت در این دوره، از یک ابزار صرفاً تهاجمی به &laquo;شبکه‌ای نامتقارن و غیرمتمرکز&raquo; با کارکردهای چندگانه (بازدارندگی، اهرم چانه‌زنی دیپلماتیک و مدیریت هزینه‌های بین‌المللی) تحول یافته است. ایران صلح غزه را نه پایان منازعه، بلکه &laquo;وقفه&shy;ای راهبردی&raquo; و فرصتی برای بازآرایی قدرت، انتقال رقابت به عرصه‌های کم‌هزینه‌تر و تحکیم جایگاه نفوذ منطقه‌ای تلقی می‌کند. این پژوهش با ارائه الگوی تحلیلی &laquo;تداوم اهداف راهبردی در بستر انعطاف‌پذیری تاکتیکی&raquo;، نشان می‌دهد صلح در غیاب هژمون پایدار، نه پایان رقابت، بلکه &laquo;جنگ با ابزارهای دیگر&raquo; و آغازی بر دورانی پیچیده‌تر و چند لایه‌تر از رقابت هژمونیک است.</span></span></span></span><span dir="LTR" style="font-size:14.0pt"><span style="line-height:107%"><span style="color:black"></span></span></span></span></span></span></span></span><br> &nbsp; <span style="font-size:11pt"><span style="line-height:107%"><span style="font-family:Calibri,sans-serif"><span lang="EN-US" style="font-size:14.0pt"><span style="line-height:107%"><span new="" roman="" style="font-family:" times="">The development in Qaza have always been among the key varibles in the security, identity, and geopolitical equatios of the middle East, and a primary driver in shaping the regions coalition and security perceptions. Therefore, the continuation or cessation of the conflict in Qaza affects not only the situation in Palestine but also the patterns of action of regional and supra-regional actors. The Islamic republic of iran, as one of the Palestinian equation, has defind its forein policy in connection with this issue and within the framework of its grand strategy to confront Israel and the West, While strengthening its position in the Islamic World. Accordingly, the realization of a (sustainable peace) in Qaza could have long-term strategic consequences for the future of Irans forein policy. This study, drawing on John Mearsheimer`s theory of offensive realism and using thematic analysis, seeks to answer the question of what impact the 2025 Qaza peace agreement has had of Iran`s power calculation, balance of threat, and its regional and extra-regional behavior. The findings of the study indicate that the Qaza peace has not led to a strategic shift, but rather to a (tactical change) in Iran`s forein policy, and that Iran`s behavior remains explainable withine logic of power-centered competition characteristic of offensive realism. During this period, the Axis of Resistance has evolved from a purely offensive tool into an (asymmetrical and decentralized network) with multiple functions (deterrence, and management of international cost). Iran views the Qaza peace not as the end of conflict, but as (strategic pause) and an opportunity to reconfigure power, shift competition to lower-cost arenas, and consolidate its regional influence. By presenting the analitycal model of (continuity of strategic objectives withine flexibility) this study shows that peace, in the absence of a stable hegemon, does not mark the end of competition but rather constitutes (war by other means) and the beginning of a more complex and multilayered era of hegemonic rivalry. &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</span></span></span><b><span dir="RTL" lang="AR-SA" style="font-size:14.0pt"><span style="line-height:107%"><span style="font-family:"Times New Roman",serif"></span></span></span></b></span></span></span><br> &nbsp; غزه, سیاست‌ منطقه‌ای ایران, واقع‌گرایی تهاجمی, موازنه قدرت, صلح. Gaza, Iran`s regional policy, Offensive realism, Balance of power, Peace 2 0 http://priw.ir/browse.php?a_code=A-10-2558-1&slc_lang=fa&sid=1 وحید سینائی sinaee@um.ac.ir 10031947532846009015 10031947532846009015 Yes دانشگاه فردوسی مشهد زهرا محمدپور دهسرخی mohammadpour.zahra@mail.um.ac.ir 0945659075 10031947532846009016 No دانشگاه فردوسی مشهددانشگاه فردوسی مشهد ابوالقاسم شهریاری Ab.shahriari@mail.um.ac.ir 10031947532846009017 10031947532846009017 No دانشگاه فردوسی مشهد