fa ایران و مصر؛ تکرار سپیده‌‌دمان رسمی مناسبات سیاسی در غیاب الگوی ساختاری تخصصي Special پژوهشي Research <p dir="RTL" style="text-align: justify">اهمیت راهبردی روابط ایران و مصر در جایگاه دو قدرت مطرح در منطقۀ خاورمیانه و جایگاه ویژۀ این موضوع، با عنایت به تحولات ساختاری در نظام بین‌‌الملل و وقوع &laquo;داده‌‌های رویدادی&raquo; نظیر بیداری اسلامی، همواره بیش از گذشته طرف توجه قرار گرفته است. پژوهش حاضر درصدد پاسخ‌گفتن بدین سؤال است: به‌رغم اینکه مناسبات سیاسی بین دو کشور روندی پرفرازونشیب داشته است، چرا روابط سیاسی میان آن دو رسماً برقرار نمی‌‌شود؟ در پاسخ به این سؤال اصلی، فرضیۀ پژوهش بدین‌صورت مطرح می‌‌شود که خصلت کناکنشی حاکم بر روابط ایران و مصر که معرف نبود الگوی ساختاری در روابط دو کشور است، مانع برقراری مناسبات سیاسی رسمی بین دو طرف شده است. همسویی‌‌های مقطعی در عرصۀ سیاست خارجی دو کشور، اولویت وضع گذرا و کوتاه‌‌مدت منطقه‌‌ای و بین‌‌المللی در تصمیم‌‌گیری‌‌های خارجی و نبود اندیشۀ ساختاربخشی به نظام منطقه‌‌ای در قالب‌‌هایی نظیر اتحاد یا ائتلاف در سمت‌‌گیری‌‌های سیاست خارجی دو طرف از منظر راهبردی، ویژگی‌‌های اصلی خصلت کناکنشی روابط مذکور تلقی می‌‌شود. در نوشتار حاضر، نویسنده در تلاش است با استفاده از چارچوب نظری &laquo;جیمز روزنا&raquo; در طرح اتصال و به‌‌ویژه با تحلیل داده‌‌های رویدادی دهۀ 1990 و سال‌‌های نخستین دهۀ قرن بیست‌ویکم، فرضیۀ خود را ارزیابی کند.</p> <p style="text-align: justify">The strategic importance of relationships between Iran and Egypt, as two main powers in the Middle East region, and its specific position have always been considered more than any other past events specially due to the structural changes in international system and occurrence of new events data as Islamic Awakening. This research intends to answer this question: despite of vicissitudes political fluctuations between Iran and Egypt, why diplomatic relations are not officially being established between the two countries? In seeking for answer to this main question, the research hypothesis has been propounded as follows: Interactional nature of &nbsp;dominant relations over Iran and Egypt, which shows lack of structural model in relationships between the two countries, prevents the establishment of official diplomatic relations. From the strategic perspective, temporary convergences in the realm of foreign policies, priority of&nbsp; transient and short-term conditions in regional and international levels in foreign decision-makings and absence of structure- creating view towards regional system in forms like coalition and alliance in orientations of both sides&#39 foreign policy are being considered as main characteristics of interactional nature of the mentioned bilateral relations. In order to verify the hypothesis, the author has used theoretical framework of James Rosenau&#39s linkage-politics and has specially analyzed events data in the filed of Iran and Egypt relations in 1990s and first decade of 21century.</p> ایران, مصر, روابط سیاسی, طرح اتصال, پویش کناکنشی, الگوی ساختاری. Iran, Egypt, Diplomatic Relations, Linkage – Politics, Interactional Dynamism, Structural Model 73 98 http://priw.ir/browse.php?a_code=A-10-1-13&slc_lang=fa&sid=1 Sayed Morteza Fattahi سیدمرتضی فتاحی seyyedmortezafattahi@yahoo.com 1003194753284600522 1003194753284600522 Yes Islamic Azad University of Tehran دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکز