دوره 14، شماره 4 - ( پژوهش های سیاسی جهان اسلام شماره زمستان 1403 )
جلد 14 شماره 4 صفحات 92-71 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
firozi B, athari S, sinaee V, manshadi M. Political Instability and Challenges to Developmentalism in Afghanistan (1919–2021). پژوهشهاي سياسي جهان اسلام 2024; 14 (4) :71-92
URL: http://priw.ir/article-1-2002-fa.html
URL: http://priw.ir/article-1-2002-fa.html
فیروزی بصیر احمد، اطهری سیدحسین، سینایی وحید، منشادی مرتضی. ناپایداری سیاسی و چالشهای توسعهگرایی در افغانستان(1298–1400 شمسی). فصلنامه پژوهشهاي سياسي جهان اسلام. 1403; 14 (4) :71-92
بصیر احمد فیروزی1 
، سیدحسین اطهری*2 ، وحید سینایی3 ، مرتضی منشادی3
، سیدحسین اطهری*2 ، وحید سینایی3 ، مرتضی منشادی3
1- دانشجوی دکتری گروه علوم سیاسی دانشگاه فردوسی مشهد ،ایران
2- دانشیار گروه علوم سیاسی دانشگاه فردوسی مشهد،ایران(نویسنده مسئول ) ،athari@um.ac.ir
3- دانشیار گروه علوم سیاسی دانشگاه فردوسی مشهد،ایران
2- دانشیار گروه علوم سیاسی دانشگاه فردوسی مشهد،ایران(نویسنده مسئول ) ،
3- دانشیار گروه علوم سیاسی دانشگاه فردوسی مشهد،ایران
چکیده: (5 مشاهده)
هدف: این پژوهش به بررسی تأثیر ناپایداریهای سیاسی بر ناکامی برنامههای توسعهگرایانه در افغانستان طی دوره 1298–1400 شمسی میپردازد. سوال اصلی پژوهش« تأثیر ناپایداریهای سیاسی بر ناکامی برنامههای توسعهگرایانه در افغانستان طی دوره 1298–1400 شمسی چیست؟» میباشد. پژوهش حاضر از چارچوب نظری تلفیقی بیثباتی سیاسی دیوید ساندرز و دولتهای توسعهگرای آدریان لفتویچ بهره میبرد.
روششناسی: این پژوهش نوع توصیفی استقرایی را برای تبیین رابطهی ناپایداریهای سیاسی را با برنامههای توسعه و اقدامات آن در افغانستان، با نقش دولت و جامعه در نظر گرفته است. همچنین تجریه و تحلیل دادههای به صورت کیفی صورت میگیرد. دادهها از طریق جستجوی سیستماتیک در منابع کتابخانهای و گزارشهای برگزیده شدند.
یافتهها: ناپایداری سیاسی با میانگین یک تغییر رژیم در هر هشت سال، حدود 80 تا 90 درصد برنامههای توسعهای را ناکام گذاشته است. این بیثباتی به توقف صنعتیشدن، تشدید فقر، ناامنی معیشتی و تضعیف مشروعیت سیاسی منجر شده است. ظرفیتهای معدنی و کسبوکارهای کوچک، بهویژه توسط زنان، چشماندازی برای توسعه ارائه میدهند.
نتیجهگیری: توسعه پایدار در افغانستان نیازمند اصلاحات ساختاری مانند تشکیل نهادهای فراگیر قومی، کاهش وابستگی خارجی، آموزش ضدتعصب و تقویت دیپلماسی بینالمللی است. ناپایداری سیاسی از طریق نابرابری ساختاری، فشارهای حکومتی و فقدان مشروعیت، چرخه ناکامی توسعه را تداوم بخشیده است.
روششناسی: این پژوهش نوع توصیفی استقرایی را برای تبیین رابطهی ناپایداریهای سیاسی را با برنامههای توسعه و اقدامات آن در افغانستان، با نقش دولت و جامعه در نظر گرفته است. همچنین تجریه و تحلیل دادههای به صورت کیفی صورت میگیرد. دادهها از طریق جستجوی سیستماتیک در منابع کتابخانهای و گزارشهای برگزیده شدند.
یافتهها: ناپایداری سیاسی با میانگین یک تغییر رژیم در هر هشت سال، حدود 80 تا 90 درصد برنامههای توسعهای را ناکام گذاشته است. این بیثباتی به توقف صنعتیشدن، تشدید فقر، ناامنی معیشتی و تضعیف مشروعیت سیاسی منجر شده است. ظرفیتهای معدنی و کسبوکارهای کوچک، بهویژه توسط زنان، چشماندازی برای توسعه ارائه میدهند.
نتیجهگیری: توسعه پایدار در افغانستان نیازمند اصلاحات ساختاری مانند تشکیل نهادهای فراگیر قومی، کاهش وابستگی خارجی، آموزش ضدتعصب و تقویت دیپلماسی بینالمللی است. ناپایداری سیاسی از طریق نابرابری ساختاری، فشارهای حکومتی و فقدان مشروعیت، چرخه ناکامی توسعه را تداوم بخشیده است.
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
