دوره 16، شماره 3 - ( فصلنامه پژوهشهای سیاسی جهان اسلام پاییز 1405 )
جلد 16 شماره 3 صفحات 0-111 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
khodravan H. Examining the moral lifestyle of citizens in the Islamic governance system. Political Research In Islamic World (Priw) 2026; 16 (3) :111
URL: http://priw.ir/article-1-2097-fa.html
URL: http://priw.ir/article-1-2097-fa.html
خودروان حسن. بررسی سبک زندگی اخلاقی شهروندان در نظام حکمرانی اسلامی. فصلنامه پژوهش‌هاي سياسي جهان اسلام. 1405; 16 (3) :111
دانشگاه پیام نور ، h.khodravan@pnu.ac.ir
چکیده: (6 مشاهده)
حکمرانی دینی، نظامی مبتنی بر تعامل ارکان دین و سیاست است که تحقّق اهداف مهمی همچون ایجاد بستر مناسب برای زیست آگاهانه، سبک زندگی اخلاق مدارانه، حیات مؤمنانه فرد و جامعه، و نهایتاً فراهم کردن محیطی آرام جهت رشد و تعالی معنوی انسان را دنبال می کند. در سایه این نوع حکمرانی، مردم و زمامداران مکلّفند با کمک هم در چارچوب کلی دین، مسوولانه عمل کرده و در راستای رفع نیازهای زیستی و معیشتی به عنوان عامل تأثیرگذار اولیه در توسعه فضائل اخلاقی در جامعه بکوشند. همچنین کارگزاران نظام اسلامی وظیفه دارند ضمن پایبندی خود به قانون و اخلاق، در برابر اعمال خود همیشه شفاف و پاسخ گو بوده و در تعامل سازنده با سایر نظام های سیاسی منطقه ای و بین المللی، الگوی جدیدی از مدیریت مبتنی بر زیست انسانی را معرفی و نهادینه کنند. این مقاله قصد دارد، ضمن تبیین برداشت های مختلف از حکمرانی دینی بویژه در قالب جمهوری اسلامی، با انگیزه آسیب شناسانه و با روش تطبیق پیامدها و واقعیّات بیرونی با مبانی نظری و تحلیل آن ها، مفهوم مطلوب از مردم سالاری دینی و مدیریت اخلاقی و نیز جایگاه معنویت در میان امت اسلامی و مدیران نظام برخواسته از انقلاب اسلامی ایران را تبیین و ارزیابی کند.
یافته های پژوهش نشان می‌دهد «نگاه تک بعدی به دین»، «بی اعتنایی به جایگاه قانون و خرد جمعی»، «جدی نگرفتن نهاد های نظارتی و نظام حزبی»، «احساس گرایی و پرهیز از عقل گرایی و واقع بینی»، و «در اولویت قرار ندادن مشکلات معیشتی مردم» در برخی جوامع اسلامی بویژه در ایران در طول چند دهه پس از پیروزی انقلاب اسلامی؛ موجب بروز تناقض ها، مسأله ها و حتی بحران هایی شده که «عدم سازگاری زیر بنا با رو بنا» از مهمترین آن ها و عامل بنیادین تبعات بعدی شده است؛ به طوری که اگر در آینده، این مسائل با آسیب شناسی دقیق و ارائه راهکارهای مناسب حل نشوند، انحطاط اخلاقی مدیران و شهروندان و نهایتاً ناکارآمدی حکمرانی اسلامی حداقل در تحقق بعضی از اهداف و وظایفش، حتمی خواهد بود.
یافته های پژوهش نشان می‌دهد «نگاه تک بعدی به دین»، «بی اعتنایی به جایگاه قانون و خرد جمعی»، «جدی نگرفتن نهاد های نظارتی و نظام حزبی»، «احساس گرایی و پرهیز از عقل گرایی و واقع بینی»، و «در اولویت قرار ندادن مشکلات معیشتی مردم» در برخی جوامع اسلامی بویژه در ایران در طول چند دهه پس از پیروزی انقلاب اسلامی؛ موجب بروز تناقض ها، مسأله ها و حتی بحران هایی شده که «عدم سازگاری زیر بنا با رو بنا» از مهمترین آن ها و عامل بنیادین تبعات بعدی شده است؛ به طوری که اگر در آینده، این مسائل با آسیب شناسی دقیق و ارائه راهکارهای مناسب حل نشوند، انحطاط اخلاقی مدیران و شهروندان و نهایتاً ناکارآمدی حکمرانی اسلامی حداقل در تحقق بعضی از اهداف و وظایفش، حتمی خواهد بود.
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
